نام تو اما

شاعرانه بود

شعری هرگز

 نسروده ام

تنها

نام تو را

بار ها و بار ها

بر زبان جاری سا خته ام

دلم را به تو دادم

تمام دلم را

و

حالا

دلم برای دلتنگی تنگ شده است.

شعری از بیژن نجدی

یوزپلنگانی که با من دویده اند 

نیمی از سنگها ، صخره ها ، کوهستان را گذاشته ام
با دره هایش ، پیاله های شیر
به خاطر پسرم
نیم دگر کوهستان ، وقف باران است
دریائی آبی و آرام را با فانوس روشن دریائی
می بخشم به همسرم
شب ها ی دریا را
بی آرام ، بی آبی
با دلشوره های فانوس دریائی
به دوستان دوران سربازی که حالا پیر شده اند
رودخانه که می گذرد زیر پل
مال تو
دختر پوست کشیده من بر استخوان بلور
که آب ، پیراهنت شود تمام تابستان
هر مزرعه و درخت
کشتزار و علف را
به کویر بدهید ، ششدانگ
به دانه های شن ، زیر آفتاب 
از صدای سه تار من
سبز سبز پاره های موسیقی
که ریخته ام در شیشه های گلاب و گذاشته ام
روی رف
یک سهم به مثنوی مولانا
دو سهم به " نی " بدهید
و می بخشم به پرندگان
رنگها ، کاشی ها ، گنبدها
به یوزپلنگانی که با من دویده اند
غار و قندیل های آهک و تنهائی
و بوی باغچه را
به فصل هایی که می آیند
بعد از من

http://www.farsiebook.com/sbook/            

زدستم بر نمی خیزد  که یکدم بی تو بنشینم

بجز رویت نمی خواهم که روی دیگری بینم

من اول روز دانستم که با شیرین در افتادم

که چون فرهاد باید شست دست از جان شیرینم

تو را من دوست میدارم خلاف هر چه در عالم

اگر طعنه ست در عقلم اگر رخنه ست در دینم

بر آی ای صبح مشتاقان اگر نزدیک روز آمد

که بگرفت این شب یلدا ملال از ماه و پروینم

امشب شب تولد وبلاگم هست.

 برای همین براش یه کادو گرفتم.

کادوم هم اینه که قالب وبلاگ رو عوض کردم

 البته میخواستم یه شعری هم بنویسم اما منصرف شدم فکر میکنم اینطوری بهتره.

تا بعد.